۰۹:۴۳ - ۲۸ آذر ۱۳۹۶ - 19 December 2017
کد خبر: ۴۸۰۶۹
در گفت‌وگوی «صما» با کارشناسان بررسی شد:
صما- بررسی آمارهای بانک مرکزی بیانگر آن است که به‌طور میانگین هر خانوار ایرانی سالانه بیش از ۳۵ درصد از کل هزینه‌های ناخالص خود را به مسکن اختصاص می‌دهد. در واقع هر خانوار ایرانی به‌طور میانگین سالانه ۱۲ میلیون و ۳۴۹‌ هزار تومان برای سکونت خود هزینه می‌کند؛ که این میزان هزینه به‌هیچ‌عنوان رقم پایینی نیست.
چرا باوجود اجاره‌های سنگین مستاجران حاضر به مهاجرت نیستند/ تفاوت اجاره‌نشینی در ایران و کشورهای توسعه‌یافته

به گزارش «صما» به گفته بسیاری از کارشناسان بر اساس پژوهش چندساله مرکز تحقیقات استراتژیک در حوزه اقتصادی مهم‌ترین عامل فشار روانی بر مردم کشور ابتدا تورم و در درجه دوم گرانی اجاره مسکن بوده است.

بر اساس همین پژوهش تا سال 95 به‌صورت مداوم، مجموع آمارها نشان می‌دهد که از بین 22 عامل تأثیرگذار بر استرس شهروندان، تورم و هزینه‌های زندگی با میانگین 4.45 از 5 مؤثرترین عامل فشار روانی بر مردم کل کشور است. همچنین گرانی مسکن و اجاره خانه با میانگین 4.41 درصد دومین عامل مؤثر و نگرانی در مورد بدهی با میانگین 3.81 سومین عامل مؤثر بر استرس شهروندان هستند.

تفاوت مستأجر در ایران و کشورهای توسعه‌یافته

در این خصوص یک کارشناس بازار مسکن بابیان اینکه در اکثر کشورها مردم به انتخاب خود به اجاره‌نشینی روی می‌آورند گفت: اما در کشور ما مردم از سر اجبار به سمت اجاره کشیده می‌شوند.

عطا آیت الهی بابیان مطلب به «صما» گفت: در اکثر کشورهای توسعه‌یافته بازار مسکن به‌خصوص اجاره کنترل‌شده و دارای رگلاتوری مؤثر است اما در ایران هر کس به‌اندازه نیاز خود بر روی مسکن مورد اجاره خود قیمت‌گذاری می‌کنند که این مورد به‌هیچ‌عنوان منصفانه نیست. به‌هرحال مردم کشورهای پیشرفته ترجیح می‌دهند به‌جای هزینه کردن سرمایه‌شان برای خرید ملک، پولشان را در سایر بازارهای سودآور سرمایه‌گذاری کنند. این در حالی است که تورم چندرقمی و بازار سوداگرانه مسکن و همچنین نبود ثبات شغلی در ایران باعث می‌شود که مردم کشور ما خرید مسکن را به اجاره‌نشینی ترجیح دهند.

این کارشناس بازار مسکن بابیان اینکه عدم حضور جدی یک‌نهاد قیمت‌گذاری در مسکن بزرگ‌ترین مشکل بازار اجاره است گفت: کاسنی که ادعا می‌کنند اجاره‌نشین خوش‌نشین است خیری از دل پردرد مستأجران ندارند. اکثر مستأجران در حال حاضر دوسوم درآمد خود را برای واحدهای پرداخت می‌کنند که بیشتر این واحدها از شرایط مطلوبی از حس کیفیت و امکانات در جایگاه مطلوبی قرار ندارد.

وی بابیان اینکه اگرچه آمار اجاره‌نشینی در دنیا از آمار ایران بالاتر است اما هزینه‌های آن نسبت متناسب تری با درآمد آن شخص دارد گفت: در این خصوص دولت می‌تواند با ساخت مسکن‌های استیجاری مناسب به داد مستأجران برسد.

آیت الهی همچنین گفت: افزایش مستأجر شاید در کشورهای توسعه‌یافته نماد زندگی بهتر باشد اما ازآنجایی‌که در کشور ما بیشترین تعداد مستأجران مربوط به دهک‌های پایین درآمدی هستند. بدون تردید این انتخاب برای زندگی بهتر نیست.

این کارشناس همچنین گفت: به‌هرحال بررسی آمارهای بانک مرکزی بیانگر آن است که به‌طور میانگین هر خانوار ایرانی سالانه بیش از ۳۵ درصد از کل هزینه‌های ناخالص خود را به مسکن اختصاص می‌دهد. درواقع هر خانوار ایرانی به‌طور میانگین سالانه ۱۲ میلیون و ۳۴۹‌ هزار تومان برای سکونت خود هزینه می‌کند؛ که این میزان هزینه به‌هیچ‌عنوان رقم پایینی نیست.

چرا مستأجران حاضر به مهاجرت نیستند

این کارشناس بازار مسکن در پاسخ به این سؤال که چرا مردم بار حدود 50 درصدی اجاره‌بها از درآمدهای خود را تحمل می‌کنند، اما مهاجرت معکوس را نمی‌پذیرند؟ گفت: ازآنجایی‌که تمام کشور با مشکل بیکاری روبرو شده است مستأجران به این فکر می‌کنند که زندگی با پول اندک بسیار مقول‌تر از رندگی با پولی و دستان خالی است بنابراین با اطمینان از اینکه بخش اعظمی از درآمد آن‌ها در جیب موجران خواهد رفت اما حاضر به مهاجرت نمی‌شوند.

بنابراین به‌وضوح می‌بینیم مسکن یک موضوع فراجناحی بوده و رابطه عمیقی با اقتصاد، اشتغال و تورم دارد بنابراین تحلیل این موضوع ساده نخواهد بود.

وی درنهایت گفت: به‌هرحال ایجاد واحدهای اجاره‌ای دولتی، تسهیلات ارزان‌قیمت و نظارت بر قیمت رهن و اجاره می‌تواند تأثیر مطلوبی در خصوص اجاره‌بها داشته باشد.

اجاره‌نشینی و رکود اقتصادی

یک کارشناس بازار مسکن بابیان متغیر مهمی که باعث می‌شود حوزه اجاره مسکن رقابتی و احیاناً منجر به افزایش قیمت اجاره‌بها شو دهمین افزایش متقاضی اجاره‌نشینی است گفت: متأسفانه در چند سال اخیر این تقاضا مثبت و رو به رشد بوده و به‌نوعی این رقابت، درون تقاضائی شده و بین اجاره‌نشین‌ها در حال بازارگرمی است.

منصور غیبی بابیان مطلب فوق به «صما» گفت: از عمده دلایل افزایش متقاضیان اجاره‌نشینی عدم توانائی آنان در تهیه و خرید واحد مسکونی موردنیاز خود است؛ که این ناتوانی ریشه در عدم رشد اقتصادی مؤثر جامعه و هزینه‌های بالای زندگی در سایر بخش‌های اقتصادی خانواده‌هاست.

وی گفت: عدم گردش صحیح سرمایه‌های اقتصادی در جامعه و نبود برنامه عملیاتی از سوی متولیان امر اقتصاد مسکن در جامعه ازیک‌طرف و تأثیر متغییرهائی ازجمله نرخ تورم و نرخ سودهای بانکی و همچنین افزایش قیمت مسکن از طرف دیگر می‌توانند در رشد نرخ اجاره‌بها مؤثر باشند.

غیبی گفت: بررسی نرخ تورم اقتصادی که سال‌های گذشته با کاهش محسوسی همراه بوده و نیز با توجه به برنامه کنترل سودهای بانکی و همچنین تثبیت قیمت مسکن طی سال‌های گذشته اما باز شاهد افزایش نرخ اجاره‌بها و متقاضی اجاره‌نشینی هستیم. لذا به نظر می‌رسد متغیری‌های مذکور به تنهائی تعیین‌کننده نرخ اجاره‌بها نبود ه و مهم‌ترین دلیل آن همان عدم توانائی اقتصادی مستاجرین در تأمین مسکن اختصاصی خود است. دلیلی که هم‌زمان می‌تواند رفتار و اصرار مالکین در اخذ اجاره‌بهای مطلوب را در این اوضاع اقتصادی که ملک اجاره ایی خود را تبدیل به منبع و محل درآمد و هزینه کرد زندگی خودکرده‌اند و بابت عایدی از آن محل حساب بازنمودند، توجیه می‌کند.

اجاره‌نشینی یک فرصت اجتماعی برای برنامه ریزان اقتصادی است

وی بابیان اینکه پدیده اجاره‌نشینی از شاخص‌های یک جامعه رو به رشد محسوب می‌شود اشاره داشت در جوامعی که اقتصاد مدرن و صنعتی در حال جایگزینی با اقتصاد سنتی است، هم‌زمان با این آهنگ تغییرات؛ دگرگونی تراکم جمعیتی و مقوله مهاجرت به شهرهای مولد و تولیدگر افزایش‌یافته و مراکز صنعتی با ورود مهاجران در پی کار و اشتغال منجر به‌بهم ریختگی توازن متقاضیان اجاره و یا خرید مسکن می‌شود.

این کارشناس بازار اقتصاد مسکن گفت: لذا از نگاه رشد اقتصادی، اجاره‌نشینی می‌تواند یک پدیده و فرصت اجتماعی هم برای برنامه ریزان اقتصادی تلقی می‌شود.

وی گفت: مهم آن است که هم‌زمان با این نوع تغییرات جامعه در حال رشد، برنامه تأمین مسکن همین افرادی که عوامل ارتقای جامعه به سمت رشد و تعالی نیز هستند از سوی متولیان اقتصادی برنامه‌ریزی شود.

این کارشناس اقتصاد گفت: مهم‌تر آنکه با برنامه‌ریزی اقتصادی زمینه رشد اقتصادی جامعه را افزایش داده تا این گردش سرمایه در جامعه جاری‌شده و مردم به‌طور مستقیم و در سایه مشارکت‌های اقتصادی و اشتغال به کار و کسب درآمد از محل تلاش خود بتوانند نیازهای مهم اقتصادی‌شان ازجمله تهیه مسکن را با توسل به حمایت‌های تسهیلاتی بانکی و حتی لیزینگ های دولتی و نیز بخش خصوصی تهیه کنند. تا در ادامه و با جلوگیری از انباشت متقاضی اجاره‌نشینی راه خانه‌دار شدن خانوارهای مستأجر نیز فراهم شود.

وی درنهایت گفت: با ایجاد امنیت اقتصادی در جامعه، امیدواری مستاجرین در سایه آن امنیت و برنامه‌ریزی مالی شخصی در تهیه و خرید مسکن اختصاصی خانواده خود، به واقعیت تبدیل شود.

تفاوت میلیونی زندگی در ایران

محمود خاقانی سده، کارشناس مسائل اقتصادی، با اشاره به تفاوت 15 میلیون تومانی هزینه کرد و مخارج زندگی میان ارزان‌ترین و گران‌ترین شهرهای ایران، اظهار کرد: بر اساس گزارش‌های منتشرشده این میزان از اختلاف در هزینه کَرد زندگی مؤید عمق فاصله در مخارج روزمره زندگی در یک شهر به‌اصطلاح گران‌قیمت و ارزان‌قیمت است که البته این رقم و عدد به‌صورت میانگین برآورد شده و می‌تواند بنا بر سبک و شرایط زندگی، این رقم با شدت و ضعف‌هایی همراه شود.

وی افزود: بر این اساس از حیث مخارج ارزاق، یکی از گران‌ترین شهرهای ایران، تهران و ارزان‌ترین آن معطوف به شهر قم می‌شود.

این کارشناس مسائل اقتصادی بیان کرد: در بخش مسکن نیز، تهران سردمدار گرانی و هزینه‌های بالا است.

خاقانی سده گفت: شهر مشهد نیز از حیث نرخ و قیمت ارزاق در زمره مناطق و حوزه‌های ارزان‌قیمت ایران به شمار می‌رود که به اعتقاد بنده این موضوع معلول شرایط حاکم بر این شهر از منظر معنوی و مذهبی و شرایط توریستی و گردشگری آن است. در چنین فضایی، رقابت میان فعالان مشاغل آزاد و کسب‌وکار بسیار تنگاتنگ و جدی خواهد بود و مجموعه این عوامل در کاهش حداکثری قیمت‌ها در ارتباط با هزینه مواد خوراکی و غذایی، تأثیرگذار است.

وی افزود: چهارمحال و بختیاری نیز در زمره شهرهایی است که پایین‌ترین میزان هزینه مسکن را به خود اختصاص داده اما از منظر خرید مواد غذایی، هزینه‌ها در این شهر از پایتخت کم ندارد.

کارشناس مسائل اقتصادی گفت: شهر سمنان نیز از حیث نرخ مسکن، از شرایط مطلوبی برخوردار است اما از زاویه تأمین و خرید ارزاق و مواد غذایی، ساکنان سمنان در شرایط بسیار سخت و دشواری به سر می‌برند و گاهی در برخی اقلام، هزینه کرد خرید اقلامی مانند مواد غذایی از مناطق مرفه نشین پایتخت نیز بالاتر است.

خاقانی سده ادامه داد: در کیش نیز هزینه زندگی بسیار بالا است و در صورت عدم برخورداری از درآمد کافی، مدیریت هزینه‌ها، مخارج و دخل‌وخرج در این حوزه جغرافیایی بسیار سخت و دشوار خواهد بود.

وی افزود: حمل‌ونقل، میوه، تره‌بار از بخش‌هایی به شمار می‌رود که بخش قابل‌توجهی از هزینه‌ها را مصروف خود می‌کند و درنتیجه هزینه بالای زندگی در چنین شهری، با آن ویژگی‌های خاص به خود، چندان غیرمنتظره نیز به نظر نمی‌رسد.

کارشناس مسائل اقتصادی درنهایت گفت: موضوع اختلاف هزینه زندگی در شهرهای ایران، تنها به کشور ما خلاصه نمی‌شود و در بسیاری از دیگر کشورهای جهان نیز شاهد چنین تفاوت‌هایی هستیم و به‌طورقطع با بررسی دقیق شرایط زندگی و میزان درآمد، باید نسبت به سکونت در شهرها مبادرت ورزید، البته برخی از محدودیت‌ها و ملاحظات خانوادگی و همچنین شرایط شغلی باعث می‌شود، خانوارها به‌ناچار اقدام به سکونت در شهری کنند که گاهی برخلاف میل باطنی آن‌ها است.

انتهای پیام/

کدخبر:0227

نام:
ایمیل:
* نظر:
r_sar پربحث ترین r_sar
r_sar دیگر اخبار گروه r_sar