۱۵:۵۰ - ۲۳ مهر ۱۳۹۸ - 15 October 2019
کد خبر: ۵۳۸۹۵
به بهانه روز عصای سفید؛
آری، امروز 23 مهر ماه روز عصای سفید است تا مثلا گفته باشیم که یادمان نرفته بخش زیادی از جامعه ما را روشندلانی تشکیل می دهند که از ابتدایی ترین حقوق محروم هستند

از روزی که « جیمز بیگز» آن عکاس انگلیسی با دوچشم بی سو، با ابتکارِ در دست گرفتن عصایی سفید، برای در امان ماندن از گزند اتومبیل ها در خیابان، توانست روزی جهانی را رقم بزند، 98 سال می گذرد. پس از او بود که دو تن از برجسته‌ترین محققان آمریکائی به نام‌های دکتر ناول‌ پری (ریاضیدان) و دکتر جاکوپس تن ‌بروک (حقوقدان)، با تلاشی مشترک توانستند، قانونی‌ در پانزدهمین روز از ماه اکتبر(23 مهر ماه) به تصویب برسانند و روزی ثبت کنند که به نام « قانون عصای سفید» و «روز جهانی نابینایان» نامگذاری شد.

این شد قانونی که در آن تمامی حقوق اجتماعی افراد نابینا به عنوان عضوی از جامعه‌ی متمدن، انعکاس یافت و انسان در مدیریت شهر و جامعه به خودآگاهی تازه ای از حقوق اجتماعی رسید که‌ نابینایان، حق بهره‌گیری از کلیه‌ی امکانات رفاهی معمول در جامعه را دارند. آنان، حق دارند از پیاده‌روها، خیابان‌ها، بزرگراه‌ها و وسایل ترابری همگانی مانند هواپیما، قطار، اتوبوس، خودرو، کشتی، هتل‌ها، مکان‌های عمومی و مراکز تفریحی و مذهبی بهره‌برداری کنند و...

آری، امروز 23 مهر ماه روز عصای سفید است تا مثلا گفته باشیم که یادمان نرفته بخش زیادی از جامعه ما را روشندلانی تشکیل می دهند که از ابتدایی ترین حقوق محروم هستند. محرومیت از آمد و رفت در خیابان ها یکی از اصلی ترین مشکلات جامعه روشندلان است. در واقع از معابر گرفته تا ساختمان اداری و سیستم حمل و نقل هنوز برای استفاده جامعه افراد دارای معلولیت، آماده نیست و در حقیقت، شهر معلول است.

در پیاده‌روهای شلوغ و پر از دست‌انداز و سدمعبرهای مختلف، رفت‌وآمد شهروندان چنان سخت می‌شود که گاهی مجبور می‌شوند عطای‌‌‌ تردد از آنها را با وجود امنیتی که برایشان دارد، به لقایش ببخشند و وارد خیابان‌ها شوند تا به مسیر خود ادامه دهند. حال تصور کنید فرد نابینایی بخواهد از چنین پیاده‌روهایی برای رسیدن به مقصد استفاده کند. بی‌شک مشکلات و دردسرهایش خیلی بیشتر می‌شود.

از طرفی قوانینی که در رابطه با استخدام معلولان و نابینایان وجود دارد، توسط دستگاه های اجرایی اجرا نمی شوند؛ بنابراین غم نان به مراتب زندگی را برای نابینایان سخت تر می کند.

این در حالی است که بسیاری از نابینابان با توجه به مشکل بینایی از شنوایی، لامسه، بویایی، حس و درک عمیق تری نسبت به سایر افراد برخوردارند. نگاهی به زندگی برخی نوابغ نابینای جهان نشان می دهد این افراد ثابت کرده اند ندیدن، اولین جرقه خوب فهمیدن را می زند. در تاریخ ایران و کشورهای دیگر چهره های سرشناس بسیاری بوده اند که علیرغم نابینایی، تاریخ را به تحسین واداشته اند. نمونه اش رودکی، شاعر پارسی گوی که از او به پدر شعر فارسی یاد می شود و هومر که شاید بزرگ ترین تاریخ نگار بشر با ایلیاد و اودیسه باشد.

امروز بهانه ای شد تا به گوشه هایی از زندگی آنها که خود را در قفس نابینایی گرفتار نکردند و نیکویی هایی زندگی را در آغوش گرفتند، بپردازیم. امید قربانی، نابینایی است که ثابت کرده می توان با نابینایی، ساز زندگی را به بهترین شکل نواخت. او در گفتگو با «صما» حرف هایش را اینگونه آغاز می کند: حدود 11 سال است که دچار عارضه نابینایی شده ام. اما از همان ابتدای نابینایی تحصیلاتم را ادامه دادم و در حال حاضر مشغول تدریس موسیقی هستم و فعالیت های فرهنگی اجتماعی مانند روانشناسی، اشتغال زایی، مبارزه با افسردگی و مهارت آموزی را برای نابینایان دنبال می کنم.

وی با بیان اینکه متاسفانه به گونه ای جا افتاده که نابینایان هیچ توانایی ندارند، می گوید: شروع نابینایی با اتفاقات دردناکی برای من همراه بود. به طور مثال پدر و مادرهایی که فرزندشان را به آموزشگاه برای ثبت نام می آوردند، همین که متوجه نابینایی من می شدند، می رفتند و پشت سرشان را هم نگاه نمی کردند، اما من تلاشم را دو چندان کردم و امروز در آموزشگاه من تعداد هنرجوهای بینا و نابینا با هم برابری می کنند اما سوال این است که چقدر نابینا وجود دارد که مانند من به خودش انگیزه بدهد؟!

وی می افزاید: یکی از مشکلات ما عدم مناسب سازی معابر و مبلمان شهری برای معلولان است که علیرغم وجود قانون مصوب، این کار به بهانه نبود بودجه انجام نمی شود و اتفاقا به همین دلیل یکی از نابینایان در ماه گذشته در یکی از ایستگاه های بی. آر. تی در اصفهان فوت شد.

این فعال حقوق معلولان ادامه می دهد: قطعا شورای شهر و شهرداری اولین مسئول عدم مناسب سازی هستند. امروز بیش از 85 درصد معابر مترو در شهری مانند تهران دچار نقص های بزرگ هستند و این یعنی ابتدایی ترین حق معلولان و نابینایان نادیده انگاشته می شود. اگر واقعا قرار نیست ما از این معابر استفاده کنیم، لطفا اعلام کنند که این معابر مخصوص افراد سالم است و کلمه عمومی را از آن حذف کنند. بی شک همین عدم مناسب سازی به گوشه نشینی و متعاقب آن افسردگی نابینایان می انجامد.

قربانی اضافه می کند: من به عنوان یک معلم موسیقی استعداد هایی را بین نابینایان کشف کرده ام که بسیار توانا هستند و قادرند تا چند سال دیگر موسیقی تدریس کنند. امروزه بهزیستی و دولت در مجموع 174 هزار تومان به صورت ماهانه به افراد نابینا پرداخت می کنند. در حالی که با همین مقدار بودجه می توان کارهای به مراتب بهتری برای اشتغال آنها انجام داد.

وی با انتقاد از رویه حاکم بر دستگاه های اجرایی برای استخدام معلولان و نابینایان اضافه می کند: در بسیاری از رشته ها افراد معلول و نابینا نمی توانند استخدام شوند. دو نفر از دوستان من علیرغم اینکه دو سال متوالی در آزمون استخدامی آموزش و پرورش قبول شده اند و در مصاحبه های علمی هم حائز بالاترین درجه بوده اند، اما هر بار مورد پذیرش واقع نشده اند، در حالی که حداقل کار این است که این افراد برای معلولان تدریس کنند.

او می گوید: اگر یک ساختمان دو، سه طبقه مشخص کنند. می توانم به عنوان «ساختمان هنر معلولان» آن را تبدیل به یک برند کنم که به درآمد زایی خوبی برسد. خود سرمایه گذاران، خیرین و ... هم می توانند به شخصه نظارت کنند. این اتفاق می تواند نابینایان را وارد عرصه جامعه کند و مشکل اشتغال آنها را حل کند. نهادهایی مثل شهرداری به راحتی می توانند این کار را انجام دهند. من مسئولیت صفر تا 100 آن را قبول می کنم.


برچسب ها معلولان ، شهرداری
نام:
ایمیل:
* نظر:
r_sar دیگر اخبار گروه r_sar