۰۹:۴۹ - ۱۱ اسفند ۱۳۹۸ - 01 March 2020
کد خبر: ۵۴۵۰۹
«صما»تحلیل می‌کند:
اینکه بیماری کرونا جدی گرفته شود مسئله مهمی است اما این‌که وزارت راه و شهرسازی و در رأس آن سازمان راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای و پلیس‌راه و تمامی ذی‌نفعان و مسئولان باید رفتار مقابله‌ای مانند ویروس کرونا در برابر ترافیک جاده‌ای داشته باشند مسئله بسیار مهمی است.

بیشتر کارشناسان معتقدند آنچه مردم را در موضوع کرنا تحت تأثیر قرار می‌دهد ترس از این بیماری است اما خود بیماری تنها ۲ درصد از آمار مرگ‌ومیر را به خود اختصاص داده است.

این در حالی است که آمار تصادفات روزانه درصد بیشتری از مرگ‌ومیر را نسبت کرونا ویروس به خود اختصاص داده اما مردم همچنان سوار اتومبیل می‌شوند و به کار روزمره خود پرداخته و به مسافرت می‌روند.

اینکه بیماری کرونا جدی گرفته شود مسئله مهمی است اما این‌که وزارت راه و شهرسازی و در رأس آن سازمان راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای و پلیس‌راه و تمامی ذی‌نفعان و مسئولان باید رفتار مقابله‌ای مانند ویروس کرونا در برابر ترافیک جاده‌ای داشته باشند مسئله بسیار مهمی است.

در این میان اخبار تصادفات بین‌شهری، تمامی ندارد. باوجودآنکه از آمار تصادفات نسبت به سال‌های گذشته کاسته شده، بااین‌حال، کماکان تصادفات پس از آلودگی هوا، بیشترین عامل مرگ‌ومیر در ایران است. هر بار که به سامانه جامع مدیریت حوادث و سوانح رجوع می‌کنیم، ستون تلفات جاده‌ای عددی را به ما نشان می‌دهد.

مطابق آمار‌های پیش رو، سال 97 با حدود 17 هزار کشته و حدود 300 هزار مصدوم در تصادفات شهری و بین‌شهری به پایان رسیده است که بیشترین آن مربوط به کشته‌ها و مصدومان جاده‌های بین شهرهاست. به همین دلیل، ایران در شمار 11 کشور جهان به لحاظ بالا بودن مرگ‌ومیر در جاده قرارگرفته است. این تصادفات همچون ارابه‌هایی است که شهروندان را به کام مرگ می‌کشاند و جریانی شده در بی‌نوا سازی مردم، به‌خصوص خانواده‌های قربانیان.

در حال حاضر، کشورها را به لحاظ تعداد تصادفات به دو گروهِ پرحادثه و کم حادثه تقسیم می‌کنند، کشور‌هایی چون؛ سوئد، هلند، آلمان و حتی ترکیه در شمار کشورهای با تصادف کم محسوب می‌شوند به شکلی که بسیاری از کشورهای اروپایی در پی اجرای برنامه هستند که تلفات ناشی از تصادفات را به صفر برسانند و در مقابل کشورهایی قرارگرفته‌اند که به پرحادثه معروف‌اند. کشورهایی چون مصر، زیمباوه، هند و متأسفانه ایران. در جهان، برنامه‌های کاهش سوانح منجر به مرگ چنان وسیع و علمی دنبال می‌شود که اکنون به‌عنوان شاخص توسعه‌یافتگی دولت‌ها قلمداد می‌شود.

به‌عنوان مطلب پایانی باید متذکر شویم که جان انسان شریف است. اگرچه تفاوتی بین چند کشته از طریق بیماری کرنا و 17 هزار با لحاظ شأن و مراتب انسانی وجود ندارد؛ و باید برای نجات جان یک نفر همان تلاش را باید کرد اما نجات 17 هزار نفر و کاهش این روند دلخراش و تأسف‌آور تنها در اختیار یک یا دو نهاد نیست. کافی است وزارتخانه‌ها، نهادها و سازمان‌هایی چون معاونت حمل‌ونقل و سازمان راهداری وزارت راه و شهرسازی، وزارتخانه‌های کشور، بهداشت، صمت، آموزش وپروش وعتف برنامه‌های خود را برای کاهش آمار تصادفات ارائه کنند. پلیس راهور، سازمان ملی استاندارد، سازمان پزشکی قانونی، بیمه مرکزی ایران، سازمان امداد و نجات هلال احمر، دیوان عالی کشور، صدا و سیما، مرکز مدیریت و حوادث و فوریت‌های پزشکی، سازمان برنامه و بودجه کشور، مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی، شرکت‌های خودروسازی، انجمن‌های ایمنی راه‌ها و با کمک کارشناسان و متخصصان جان و کرامت و جلالت انسان را پیش روی برنامه‌های خود سازند و مشخصاً برنامه‌های اجرایی‌ شان را در جهت کاهش تصادفات عرضه کنند.

باید به هر نحوی که شده این ارابه مرگ را که یا نابودی در پی دارد یا بی‌نواسازی، متوقف ساخت و توقف آن کار پیچیده‌ای نیست شدنی است.


نام:
ایمیل:
* نظر:
r_sar پربحث ترین r_sar
r_sar دیگر اخبار گروه r_sar