فروپاشی لهجه‌های معماری؛ ایران در آستانه یک‌دست‌شدن

حامد بدری احمدی، معمار در ارائه‌ای صریح می‌گوید معماری ایران گرفتار «بی‌هویتی» شده و شهرها با سرعتی نگران‌کننده از تنوع تاریخی و فرهنگی خود فاصله می‌گیرند.
بدری احمدی ، با نگاهی انتقادی به وضعیت معماری ایران تأکید می‌کند که لهجه‌های معماری در شهرهای مختلف کشور در حال نابودی است و یکسان‌سازی بیمارگونه، هویت و پایداری فضاهای شهری را تهدید می‌کند. او با اشاره به تجربه‌های میدانی، پروژه‌های اجراشده و مشاهدات شخصی، خواستار بازگشت به تنوع، جزییات، و «طراحی بر پایه مکان‌مندی» می‌شود.
حامد بدری احمدی سخنان خود را با اشاره به یک ویژگی مشترک میان معماران آغاز می‌کند: «ما عاشق کارمانیم و همین عشق گاهی ما را آسیب‌پذیر می‌کند.» او تأکید می‌کند که ورود به نقد حرفه‌ای برایش همیشه دشوار بوده، اما ضرورت وضعیت امروز معماری ایران او را به بیان صریح کشانده است.
او با طرح این گزاره که «ایران یک چیز نیست؛ مجموعه‌ای از چیزهاست»، به تنوع اقلیمی، فرهنگی و معماری در جای‌جای ایران اشاره می‌کند؛ از معماری خشتی کویر تا بافت‌های مرطوب گیلان و خطه شمال. اما به باور او، این تنوع در دهه‌های اخیر با سرعتی نگران‌کننده رنگ باخته است. شهرها شبیه هم شده‌اند، لهجه‌های معماری در حال از بین رفتن است و «نوعی خودفراموشی» به جان ساخت‌وساز افتاده.
وی در بخشی دیگر از سخنرانی، به بحران «تکثیر بی‌شخصیت» اشاره می‌کند؛ ساخت‌وسازی که نه روایت دارد، نه نسبت مشخصی با طبیعت، و نه آرامش و آسایش ساکنان را تضمین می‌کند. او می‌گوید: «شصت تا صد گویش زبانی داریم، اما از گویش‌های معماری‌مان چه مانده؟ ما حتی نام ساختمان‌هایمان را هم فارسی نمی‌گذاریم!» وی سخنان خود را با بیتی از اقبال لاهوری به پایان می‌برد:
«گمان مبر که به پایان رسید کار مغان / هزار باده ناخورده در رگ تاک است»
و یادآوری می‌کند که رغم سختی‌های حرفه، هنوز امید و امکان برای بهبود مسیر معماری ایران وجود دارد.